غیر قابل چاپ

محسن داودی صاحب وبلاگ با ما یگانه باش جلسه رو  این چنین آغاز کرد  :

قبل از اینکه نام من رو بدانید ، این وبلاگ یا شاید باید بهتر بگویم این نوشته ها معرف من هست و من اگر بخواهم خود را معرفی کنم باید بگویم : محسن داودی نویسنده ی وبلاگ " با ما یگانه باش"  و این نشان می دهد که همیشه اثر هرکس که اهلیتی با هنر دارد پیش تر از نامش در اذهان مردم راه پیدا می کند و اگر واقعا به این باور برسیم شاید در هنر گامی به سوی جلو برداشته ایم .

به هر حال طبق رسم معمول این جلسه واجب می دا نم خود رو معرفی کنم . بنده محسن داودی نویسنده ی وبلاگ "با ما یگانه باش "که تقریبا از سال 77 به شکل مستمر به ادبیات پرداختم و البته هنوز کار خاصی در این زمینه انجام نداده ام که بخواهم در مورد آن سرم را بالا بگیرم و با افتخار صحبت کنم .

وبلاگ " با ما یگانه باش " از سال 82 – خرداد 1382 – فعالیت خود رو آغاز کرد و همیشه دوستانی بودند که  راهگشا باشند و چه بسا اگر نقد و رهنمود های مخاطبین نبود صاحب این وبلاگ سالها پیش درب و تخته ی وبلاگش را می بست و می رفت به دنبال زندگی روزمره خودش .

شما به عنوان مخاطب وقتی روی نام "با ما یگانه باش " کلیک می کنید و صفحه برای شما باز می شود با نوشته هایی روبرو می شوید که عمدتا در قالب شعر و داستان و داستانک یا احیانا دل نوشته هایی جای می گیرند که تمام اینها محصول ذهن نویسنده ایست که در حال حاضر در کنار شما نشسته و این هست که من می گویم هر اثر معرف خالق اون اثر  است .

مدخل :

اسمش را هرچیزی می توان گذاشت . می شود گذاشت مصاحبه یا گپ و گفت یا... . من ترجیح می دهم بگویم یک گفتگوی دوستانه با یک وبلاگ نویس در باره ی دغدغه هایش در وبلاگ نویسی.

بنا را بر این گذاشته بودیم که یک گفتگوی چند نفره داشته باشیم پیرامون آسیب شناسی وبلاگ های فارسی. ولی دیدیم این موضوع خیلی محل وسیعی برای بحث دارد. پس تصمیم بر آن شد که یکی از بلاگر ها که بیشتر نوشته هایش در حوزه ی ادبیات است از دغدغه های خودش بگوید. این ها فقط دغدغه این بلاگر نیست. بلکه مشکلاتی است که در دنیای وبلاگ نویسی بار ها با آن مواجه شدیم و به سادگی از کنارش گذشته ایم.

این گفتگو می تواند فتح بابی باشد برای پرداختن به این موضوع که موضوع کم اهمیتی هم نیست.

لازم به ذکر است که این گفتگو بین نویسنده ی یکی از وبلاگ های ادبی به عنوان پرسشگر و نویسنده ی  وبلاگ با ما یگانه باش در مقام پاسخگوست.

                                                                      ( محراب )

بله ! من گاه یخ می سازم

اگر به هضم طولانی نیاز داشتی ، می فهمیدی چه یخ خوبی دارم .

«فریدریش نیچه،حکمت شادان، مقدمه شاعرانه »